
To zależy od celu pracy. Jeśli praca dotyczy algorytmu sterowania, planowania trasy lub przetwarzania danych z czujników, symulacja w PX4 SITL i Gazebo może być główną metodą. Komisja zwykle oczekuje jednak choćby krótkiej weryfikacji fizycznej, np. testu na uwięzi albo lotu w kategorii otwartej (zasięg wzroku, do 120 m, dron poniżej 25 kg).
W mojej praktyce promotorskiej ten dylemat wraca co semestr. Pamiętam studenta, który przez cztery miesiące dopracowywał regulator PID wyłącznie w Gazebo. Wykresy wyglądały wzorowo, a błąd pozycji był pomijalny. Na tydzień przed złożeniem pracy zapytałam go, jak jego dron zachowa się przy porywistym wietrze nad otwartym polem. Odpowiedzi nie znał, bo nie miał jak jej sprawdzić. Ostatecznie zrobił test na uwięzi w hali i jedno krótkie zawiśnięcie na zewnątrz. To wystarczyło, żeby rozdział z wynikami przestał być tylko teorią i zaczął opisywać prawdziwą maszynę. W tym tekście pokazuję, jak podjąć tę decyzję od razu, a nie w ostatniej chwili.








